Nagsimula ang lahat sa paniniwalang "The best things in life are free."

Nag-shopping galore tuloy ako ng pangarap. Isip dito, isip doon. Pilit isinisingit sa mumunting isipan ang posibilidad at kahihinatnan. Di ko alam na mauuwi pala ang lahat sa kahibangan. 

Libre naman talaga ang mangarap di ba? Kung di ako naniwala eh di sana hindi ko naipagbuhol-buhol ang aking mga pangarap at umabot sa punto na hirap na hirap ko nang maibalik ang realidad, hirap na hirap nang maibalik ang dati.

Pero sa palagay ko, may kinalaman rin ang pananahi sa aking pangarap. Kung di ko natutunang manahi, eh dapat di ko rin alam ang magbuhol. Parang sinabi mo na ring matabang ang lasa ng pagkain dahil marunong kang magluto.

Akala ko kasi ang dali-dali ng lahat. Marami ngang namamatay sa maling akala. Sabi kasi ng nanay ko madali lang manahi. Kaya simula nang matutunan kong gumamit ng sinulid at karayom sa tulong niya at ng Home Economics titser ko nung Grade 5, ang dali-dali lang tagpian ang mga butas na aking makita sa t-shirt, shorts, at iba pang kasuotan. Ang dali lang tahiin ang lahat ng mga tastas at butas. Ang dali-daling dugtungan ang naiwan o burdahan ang simpleng kasuotan. Tuwang-tuwa pa nga ako sa pagsuot ng sinulid sa kaliit-liit na butas ng karayom. Ipinagmamalaki ko pa na kayang-kaya kong isuot ang sinulid ng hindi gumagamit nung *ano nga ba ang tawag dun sa manipis na hugis diamond na kinakapitan ng sinulid para madaling lumusot sa butas ng karayom?*

Di ko alam na ang dami ko palang magagamit na "metaphor" sa aking buhay mula sa pananahi. Para kasing sa kalagayan ko nung nakaraang mga linggo, para na rin akong nagdaan sa butas ng karayom. Hay! Kung maiintindihan lang ng karamihan ang mga kadahilanan sa mga sitwasyong nakaraan. Pero bakit ba kailangan magbigay ng eksplanasyon?