Para saan pa ang service charge ng mga restaurants/fastfoods?
Para saan pa ang 45-minute delivery time?
Bad trip magpa-take out o deliver dahil sa tuwing oorder ka, kung hindi kulang at
unavailable ang order mo, mali ang order.
Pagkatapos mong mabwisit sa kausap na ordertaker, malalaman mo na lang walang siomai ang meal mo, o di kaya hindi
light coke ang dinala sayo.

Masarap ngang magpa-petiks petiks at tumawag lang sa telepono para magpa-deliver pero hindi man lang
maisip ng karamihan na sa huli, ang umorder ang lugi.
gutom na gutom kang mag-aantay, pagdating lalo kang gugutumin sa galit.
hay mas mabuting mag-dine in ka nalang!

The Ordertaker

Don't make me hungry,
You wouldn't like me when i'm hungry

Waiter!
Pa order naman ako nang porkchop
At saka ng dalawang ngang kanin
Lagyan mo na rin ng konting ketchup
Meron ba kayong chopsuey?(wala po!)
Meron ba kayong adobo?(wala rin po!)
Meron ba kayong bulalo?(ubos na po!)
Meron ba kahit na ano?(wala!)

Hoy! wala na bang ma-o,
Wala na bang ma-order, ma-order?!
Shet! meron ngang menu,
Wala namang ma-order, waiter!
Sana naman, may siopao man lamang o burger
Pa order, pa order, pa order!

Waiter!
Pa order naman ako nang porkchop
At saka ng dalawang ngang kanin
Lagyan mo na rin ng konting ketchup
Meron ba kayong chopsuey?(wala po!)
Meron ba kayong adobo?(wala rin po!)
Meron ba kayong bulalo?(ubos na po!)
Meron ba kahit na ano?(wala!)

Hoy! wala na bang ma-o,
Wala na bang ma-order, ma-order?!
Shet! meron ngang menu,
Wala namang ma-order, waiter!
Sana naman, may siopao man lamang o burger
Pa order, pa order, pa order!

Waiter!(waiter!)
Order!(order!)
Waiter!(waiter!)
Order!(order!)
Waiter na gwapito, ano bang meron dito?
Waiter na gwapito, meron bang chicken mami
Longsi, tosi at tapsi
Pancit, lugaw at lomi
Tokwat baboy, pares beef
Fried siomai
Gutom na talaga ako!
Fried siomai
Gutom na talaga ako!

Hoy! wala na bang ma-o,
Wala na bang ma-order, ma-order?!
Shet! meron ngang menu,
Wala namang ma-order, waiter!
Sana naman, may siopao man lamang o burger
Pa order, pa order, pa order!

T*nginang karinderia, wala man lamang merienda!
T*nginang karinderia, wala man lamang merienda!

+++

New album review = UltraElectroMagneticJam!
 

I watched the adaptation of C.S. Lewis' Chronicles of Narnia in the silver screen last weekend. The movie was good. I don't want to comment on/analyze/criticize the story because I haven't read the book yet (I think a much more apt comment would be, I haven't reached The Lion, the Witch and the Wardrobe book yet). I didn't plan to get pressured reading it before the movie started to be shown.
Nor was I interested in comparing it with Lord of the Rings, Harry Potter and other CG-boon of the 20th century effects of filmmaking that separate the thin (?) line of the imaginary and ideal world from reality (that bites). I appreciate this movie because it presented a creative and fictional world that err, bites. It is a fantasy movie that delves into our being. As a Catholic, I identified some characters and scenes as personification of biblical figures. The Lion (Azland) no doubt was Jesus Christ. Edmund (the rebel kid), who sold out his brothers and sisters to the Witch for a platter of Turkish Delight, was the Judas of Iscariot.

Anyway, I won't anymore go on with the characters. I just want to emphasize one dramatic scene that made me think "It's too early for Lenten season" But hey! shouldn't we all be repenting all the time for the heaps and heaps of sins we unstoppably commit? When Azland sacrificed his own life for Edmund to be with his siblings was a tearjerker. I couldn't help but go back to my lessons in religion and morality. When was the last time I cared less about myself? When was the last time I gave something out of pure sincerity? When was the last time I wasn't selfish and egoistic?

For instance, when will I start sacrificing my chatting/surfing time to fervently and effectively teach my students? When will I learn how to say hello to dirt and grime when I kneel down and try to untangled the cobwebs beneath my bed? When will I start preparing/cooking food instead of ranting and complaining about eating the same thing everyday? Actually, I have a long list of "when was the last time"

It's January 2006. Do they really have to delay (well, because of the scandal-philic Metro Manila Film Festival) the showing of Narnia to January to be able to target people's New Year's resolutions?  And does this mean I have to start making sacrifices? Oh, no. I'm disarmed. I have nothing to offer so far.

Wala akong maisip mailagay o maisulat sa blog. Eh kaya lang gusto kong may mailagay sa blog ko. Gusto ko ng entry now na. As in now na. Di pwedeng bukas, di pwedeng mamaya. Nakakainis. Naiinip na ako. Ang tagal ng araw. Ang bagal ng oras. Kaya mag-popost na lang ako ng paborito kong kanta ngayon. Nakakatawa dahil muntik na akong mapagkamalang abnoy sa bus dahil di ko mapigilang ngumiti habang pinakikinggan ang kantang ito...

Pahabol sa mga Darna fans diyan... basta ako hindi fan kung hindi si Sharon Cuneta ang Darna :p

Narda
Kamikazee

Tila ibon kung lumipad, sumabay sa hangin akoy
Napatingin
Sa dalagang nababalot ng hiwaga.
Mapapansin kaya sa dame ng yong gingawa
Kung kaagaw ko ang lahat may pag asa bang makilala ka

Awit na nananawagan, baka sakaling napakikinggan,
Pag ibig na palaisipan sa kanta na lang idaraan
Nag aabang sa langit, sa mga ulap sumisilip
Sa likod ng mga tala,kahit sulyap lang darna

Ang swerte nga nman ni ding, lagi ka nyang kapiling
Kung ako sa kanya niligawan na kita
Mapapansin kaya sa dame ng yong gingawa
Kung kaagaw ko ang lahat may pag asa bang makilala ka

Awit na nananawagan,baka sakaling napakikinggan,
Pag ibig na palaisipan sa kanta na lang idadaan
Nag aabang sa langit, sa mga ulap sumisilip
Sa likod ng mga tala,kahit sulyap lang darna

Tumalon kaya ako sa bangin,para lang iyong sagipin
Ito ang tanging paraan para mayakap ka
Darating kayasa dame ng ginagawa
Kung kaagaw ko sila paano na kaya?

Awit na nananawagan,baka sakaling napakikinggan,
Pag ibig na palaisipan sa kanta na lang idadaan
Nag aabang sa langit, sa mga ulap sumisilip
Sa likod ng mga tala,kahit sulyap lang darna

Nag aabang sa langit, sa mga ulap sumisilip
Sa likod ng mga tala,kahit sulyap lang darna

Nawala ang panyo ko kahapon. Kakalungkot kasi highschool pa ako, panyo ko na yun. Kahit kupas at medyo tastas na siya kangangat-ngat ko tuwing naiinis, naiirita o kinakabahan, nakasanayan ko na siyang gamitin kahit saan. Kahit sabihin pang sa pinakasosyal na party o gimik ang aking puntahan, di ko ikinakahiya ang mga bagay na aking pinahahalagahan. Naalala ko na naman yung hikaw ko na dalawang beses nawala pero dalawang beses ding bumalik sa akin.

Hay! Hindi talaga mapipigilan ang isang bagay na mawala dahil di maaaring angkinin tulad ng isang taong desidido ng umalis, o sitwasyong di-maiwasang nangyayari na kay bilis...

Pupil's Nasan Ka

Kaninang umaga
Nagising akong may
Bakas ng ngiti sa mukha...

Kasama kita sa aking panaginip
Sasabihin ko dapat sayo....

Pero wala ka na...
Wala ka na pala...
Wala ka na.....

Naninisi, namimilipit sa galit...
Umiikot ang aking paningin
Sa mga tanong na di kayang sagutin...
Di na makikita, di na mahawakan
Ang maganda mong mukha pagkat...

Wala ka na...
Wala ka na pala...
Wala ka na...

Nasan ka?
Nasan ka?
Nawala nang parang bula...

Wala ka na...
Wala ka na pala...
Wala ka na....

Mahahanap din kita(6x)

Pasko na naman o kay tulin ng araw!
Ako'y nalulungkot dahil o kay tulin ng araw
Pasko na naman, ako'y nababagot at sumisimangot

Ang gulo noh? Eh pano ba naman, ngayong 22 anyos na ako, hindi na masaya ang kapaskuhan. Dala ng panahong ito ay problema at matinding pag-iisip.

Tama nga ang sabi ng estudyante ko, pag tumatanda ang tao, hindi na masyadong mahalaga at nakakatuwa ang Pasko. Mas importante kasing kumita ng pera, mas mahalaga ang raket at pagbebenta. Sa katunayan, di ba't mas maraming tao ang nagkakaroon at nagtatayo ng mga "small scale business" tuwing Disyembre?

Ang mga bazaars, tiangge, munting pamilihan at paglalako ay talaga namang nagdagsaan. Ang simpleng mamamayan na nagtratrabaho para sa pamilya ay di na maiisip ang kasiyahan sa kapaskuhan. Tama na siguro ang may pang-Noche Buena at isang pares ng bagong sapatos at damit.

Ngayong nagtratrabaho na ako, mas ayokong mag-Pasko. Di na kasi katulad ng dati na excited akong bumili ng bagong damit at sapatos. Excited akong magsimba. Excited akong pumunta sa aking mga Ninong at Ninang para hingin ang aking aginaldo. Ngayon, ako na ang hinihingan ng regalo't aginaldo. Ngayon, ako na ang naghahanap ng paraan para makatipid. Ngayon, ako na nagtatago sa inaanak at ibang kamag-anakan. Pati sa mga batang nag-cacaroling sa kalye't mga kabahayan.

Kaya nga nami-miss ko mag-caroling kasama ang grupo namin sa simbahan dahil yun na lang ang mumunting paraan para hindi ako mahingian. :p

Hay, saan ba ako makakakuha ng pera para sa Pasko? Ang dami ko kasing dapat regaluhan. Ang dami ko kasing kaibigan at kamag-anakan :(

Sana pala namundok na lang ako, o di kaya'y naging takot sa tao.

Bago ang lahat, wala man lang akong ka-effort effort mag-isip ng kakaibang title para sa espesyal na araw sa aking buhay...

Birthday ko kahapon. Wala namang engrandeng celebration. Walang party, walang balloons, walang tugtugan, wala masyadong regalo. hehe

22 na ako. Nakakatakot. Parang nasa salamin ang number 2 at natatakot sa nakikita nito.

Di ko maintindihan bakit napaka-senti ko kahapon. Di ko maintindihan sa dinami-daming taon akong nag-birthday, ngayon lang ako nalungkot ng ganito sa mismong araw pa ng kaarawan ko. Well, kung sa bagay nalungkot ako dati kapag di ko nagustuhan ang mga regalo sa akin, o mas malala, walang nagregalo sa akin. Pero ibang klaseng kalungkutan kahapon. Parang mayroon akong iniwan o mayroon sa aking nang-iwan.

Siguro nga takot akong tumanda ng tumanda nang hindi nalalaman ang dahilan ng pagtanda, nang hindi naiintindihan ang aking mga pinag-gagawa. Madalas sinasabi ko sa kaibigan ko, "seize the day" kaya lahat ng mga ginagawa ko minsan di ko na pinag-iisipan kahit sa huli ako rin ang nahihirapan. Hay, isa akong dramachine!

Anyway, magsasaya naman ako kahit papaano. Isang araw na ang magdaraan ng pagiging 22 anyos ko. Dapat na ba akong magising at magsimulang bigyan o hanapan ng direksyon ang buhay ko?

Saan kaya ako magsisimula?

I had the chance to see Rivermaya on MTV Sessions last weekend.

Wala lang, I suddenly had a flashback with this song...

241[my Favorite Song]
Rivermaya


I want to live forever
Inside the nights and days.
Wishing on a silver cloud,
Crawling across the moonbeams.
A summer night in heaven
Between the stars and waves.
Race across the old bonfire;
Trample on my heartbeat.

I wanted to turn you on
My favorite song.
Wanted to be near you
But somebody owns you now.

I love you with a fire,
Ablazing till times end
But what good is a heart
When it shudders to speak.
I guess it's too late now.

i wanted to turn you on
My favorite song.
Wanted to be near you
But (of course) somebody owns you
Now.
(and) i tried to live somehow
Somebody owns you now

Somebody owns you now

============================

Check out new pictures of Bi

Nasira ang ilaw ng refrigerator namin. Hindi ko alam kung dapat ba akong mabahala dahil kung tutuusin hindi ko maintindihan kung anong laking silbi ng ilaw sa loob ng ref. Kung iisipin, may ilaw naman sa kusina namin. Hindi pa naman ganun kalabo ang mata ko para hindi makita ang kaibahan ng itlog sa kalamansi. Lahat naman kami dito sa bahay ay may dalawang mata at matalas na pang-amoy para magunita ang iba't-ibang pagkain.

Eh bakit karamihan sa mga freezer eh wala naming ilaw? (Ewan ko lang sa iba) Bakit ang refrigerator lang? Ngayong sira ang bumbilya ng ref namin, saka ko lang naranasan na wala rin naman palang pagkaka-iba ang may ilaw at sa walang ilaw na ref.

Mas pabor pa nga ang walang ilaw na ref lalo na kung matatakutin ka. Naalala ko tuloy bigla ang mga nakakatakot na pelikulang tagalog tulad ng Shake Rattle and Roll. Marami rin kasing mga kababalaghan ang ginawan nila ng eksena gamit ang refrigerator. Ang mga ulong pugot, ang mga naglalakad na ref, ang mga dugo, mata, laman-loob, multo at halimaw mula sa refrigerator. Ngayong walang ilaw ang ref, hindi ko masyadong pansin ang mga nabanggit.

Ano pa ba ang naisip kong silbi ng ilaw sa ref? Hindi naman pwedeng para sa mga nakadikit na magnet o mga brochure/menu para sa mga pizza o kung ano pa mang delivery dahil nasa labas sila ng ref. Hindi naman detachable ang ilaw para mabasa ko ang nakadikit. Pwera nalang kung tatanggalin ko pa sila mula sa pagkakadikit at ipasok sa loob ng ref at doon magsimulang magbasa.

Hindi rin naman siyang pwedeng ilaw kung nasira ang bumbilya sa kusina. Malamang, kailangang nakasara ang ref para lumamig ang nasa loob. Pag brownout naman, malamang wala ring ilaw na magagamit, pwera na lang kung maibento ang portable light mula sa ref.

Ano nga ba ang silbi ng ilaw sa ref? Ay! Naalala ko lang, karamihan sa mga pelikulang napanood ko. Ang mga taong lumalapit sa refrigerator ay antok, at pikit-matang magbubukas ng ref. Bigla nalang silang mangangapa sa loob at alam na nila kung asan ang gatas o juice. Well, may mga pagkakataon na nagkamali nga sila ng dampot pero di ibig sabihin di nila makita ang pagkakaiba ng juice sa beer. Antok pa nga sila di ba?

Inimbento nga ba ni Edison ang ilaw para sa refrigerator? Sino nga ba ang nakikinabang sa loob? Ang mga lamok bang di sinasadyang nakapasok? Ang mga ipis bang nakalusot habang matagal na bukas ang ref? Ang mga nanigas na amag mula sa ilang beses nang na-iref na mga ulam? Hanggang ngayon, may mga bagay pa ring nilikha ng tao ngunit nananatili pa ring walang silbi. 

Pinoyrock is back on the mainstream. You can easily spot band names such as Hale, Sugarfree, Imago, Session Road, Bamboo, Cambio, Spongecola, Orange n Lemons, in the "Favorite Music" section of the ever-friendly people in Friendster. You can watch videos of these bands on different local channels now. (if before only rock shows on MTV and Myx can play pinoyrock videos). Yep, most local channels: ABS-CBN, GMA, ABC. The pinoyrock invasion is prevailing. For instance, Hale and Spongecola have guested in variety shows such as ASAP.

The tunog kalye days have made comeback. But this time, not only can we listen to them on the streets (meaning, kanto/tabi-tabi), we can have an access through the television. Believe it or not, TV shows and commercials, though I have not yet decided or came upon a conclusion if this good or not. For the mean time, here are some songs that drilled into my head because I hear them 24/7, whether I like it or not.

They're pretty cool songs, though. That's why I tolerated them.

1. Hale's Kahit Pa

I made a not-so-good review of Hale's album before. I think I got my punishment now. I just can't get enough of seeing the video especially after the band's Smart/McDonald's cimmercial. Just this weekend, I saw MTV's homecoming feature of Champ revisiting his highschool.

2. Orange n Lemons' Abot Kamay

Abot kamay ang langit... The popular shampoo commercial's theme song that I see uhm, 10x in a day. How can I ever miss this song?

3. Barbie Almalbis' Closer To Your Smile

Did I give justice to the title? I'm not really sure about it. Oh, no! Sam Milby. How I despise the guy after his Pinoy Big Brother days. He is what Julia Roberts said, "irritatingly perfect." I can't stand him, holding his guitar, singing or should I say, posing for a rock song. But hey! He starred in the commercial with this song. As a matter of fact, I found him really cute back then.

4. Rivermaya's Posible

I like this. My respect for the band boosted when I saw them play in Luneta as a post-program for the opening of SEA games. Just a digression. The song regressed me back into 1991 when the last SEA games were held here in our country. I was so young then yet so supportive (even if it was just on TV). I was a fanatic of Eric Buhain, Monsour del Rosario, Akiko Thompson and other great Filipino athletes. I was really pissed everytime the Philippine team/player didn't win in a particular game.

"Sulong laban, wag uurong" rekindled my fighting spirit and woke my patriotic veins on this year's SEA games. As of today, I heard that we already garnered 58 gold medals. We are leading so far. Let's all cross our fingers!

5. Sugarfree's Makita Kang Muli

If all the days of my life have a soundtrack, I must say I've been having this song for almost a month now.

I miss watching Panday. I had the chance to watch it for a week when I was hospitalized during the drama's opening. I loathe Heart Evangelista but everytime I hear this song and see the video, my heart just melts and I fall in love with the story. Why did the Antipordas have to write such a cheesy but beautiful song to crush my heart? Why did Ebe have to be all mushy to make me all dreamy and sentimental everytime he sings the chorus "Ipaglalaban ko ang ating pag-ibig/Maghintay ka lamang ako'y darating/Pagkat sa isang taong mahal mo ng buong puso/Lahat ay gagawin/Makita kang muli" Waaah!!!!

I know there are more tunog kalye songs and bands to be domesticized in mainstream homes soon. But what I don't know is the longevity of this fad/trend/phase if you might call it. If that day comes, all I can say is, they should feel free to let go of pinoyrock and bring it back to where it belongs. :)

---

Review for All About Eve
Review for Itchyworm's Noontime Show

Mag D-december na. Malapit na naman akong mag-birthday. Tatanda na naman ako. Ayaw ko nga! Kung pwede nga lang, habang buhay nalang akong bata! Ayoko ng responsibilidad, ayoko ng pressure, ayoko ng expectations, ayoko ng goals, ayoko ng kumpetensya. At higit sa lanat, ayoko maging malalim na tao.

Malalim. Kasing lalim ng balon, kasing taas ng bangin, kasing layo ng malabong paningin. Ang gulo-gulo ng mundo, ng bansa natin, ng mga tao. Ang mga rally, shoot-out investigations, rape cases, tax evasion, balitang Martial Law, showbiz intriga, pagtaas ng langis, lahat ang gulo-gulo. Nakakahilo. Pati tuloy emosyon at pakiramdam ko ang gulo.

Bakit kasi hindi nalang maging mababaw ang mga tao? Bakit kinakailangang kumplikahin ang problema, paglabu-labuin ang sitwasyon, pagbuhol-buhulin ang lahat ng bagay?

Pwede naman mag-Tagalog ang mga iniinterbyu na mga pulitiko para lalong maintindihan ng masa. Bakit kailangan pang alamin ang sin 90 degrees o kaya ang iba't -ibang angulo ng mga hugis eh pare-pareho lang namang parisukat ang parisukat, tatsulok ang tatsulok? Bakit kailangan gumamit pa ng mabibigat at di-maintindihang salita para manalo ng gantimpala sa pagsusulat?

Sana nga hindi nalang naimbento ang damit para lahat tayo ay hubo't-hubad. Walang itinatago, walang ikinakahiya. Sana hindi na lang kinakailangan mag-aral para walang mayabang at walang gahaman.

Sana kahit dumagdag ng dumagdag ang numero sa aking edad ay mapapasaya pa rin ako ng isang munting at mumurahing regalo sa aking kaarawan, panonood ng paboritong palabas o pagkain ng masarap na ulam.

At sana iiyak lang ako dahil ang siko't tuhod ay nasugatan o di kaya'y nasira ang paboritong damit o laruan.