Nanood ako nung isang gabi ng Pinoy Abroad sa GMA. Ang pamagat ng kanilang dokumentaryo ay $tateside: mga kwentong L.A. Siyempre napaka-interesting dahil unang-una ipinakita ang mga kasarapan at mga ani ng mga kababayan nating nakipagsapalaran sa Tate. Pero mayroon din namang hindi pinalad. Siyempre kailangang may balanse sa mundo. Sa 21 taong ikinabuhay ko sa mundong ito, mayroon nga ba? Nilibot ni Rhea Santos ang Los Angeles. Naalala ko tuloy ang Tita ko (God bless her soul).

Iskul Bloos

Nalulungkot ako kasi sa tuwing maaalala ko siya, lagi kong naaalala ang pasukan. Dahil sa abnormal (sabi nino?) na kalagayan ng panahon sa ating bansa, ang bakasyon ng mga pinsan ko ay siya namang simula ng pasukan dito. Umuuwi sila galing Amerika tuwing Hulyo o Agosto. Nakakalungkot dahil Hulyo na at naaalala ko na naman sila.

Oh? Pasukan na? Di ko namalayan. Di ko nga alam UAAP season na pala. Kung di ko pa makikita ang mga nagkalat na iba't-ibang uniporme ng mga iba't-ibang paaralan sa dyip, sa mall o kahit saan, di ko pa mararamdaman na panibagong "school year" na naman. Kapatid ko kasi mapa-summer vacation pumapasok. Ibang-iba talaga sa Ate, napakasipag mag-aral.

Nakaka-miss ang eskuwelahan. Mapa-noong  gradeschool at highschool ako sa Bene o sa air-conditioned rooms ng La Salle sobrang hinahanap-hanap ko talaga. Ka-text ko nga ang kaibigan ko at tinatanong ko kung pwede bang basta ka nalang mag-enroll kahit man lang isang subject kahit gradweyt ka na. Wala lang, yung subject lang na gustong-gusto kong pasukan. Gusto ko sanang kuhanin noong undergrad ko kaya lang di kasama sa curriculum ng aking kurso. Masasayang lang. Pakiramdam ko ngayon, mas malaki ang nasayang sa di ko pagkuha ng mga subjects na alam kong marami akong matututunan at maraming kabuluhang kapupulutan.


Leftist

Ito'y walang masyadong koneksyon sa naunang nabanggit. Napag-usapan lang namin ng kaibigan ko ang pagiging kaliwete. Di ko alam kung dapat ko ba itong ikatuwa. Bad trip dahil kapag nagigitara kailangan pang baligtad ang strings. Bad trip dahil ang pangit ng sulat ko. Lalo ko lang napagtibay ang kasabihang "kapag kaliwete, hindi maganda ang sulat". At ngayon ko lang na-realize (dahil sinabi ng aking kaibigan) na dumihin daw ang pagsulat sa kaliwang kamay. Oo nga naman sa direksyon ng bawat usad ng bolpen at kamay sa pagsulat, nabubura ang kasusulat lang. Kaya pala laging madungis ang kamay ko noon. Pero hindi naman ako baligtad gumamit ng kubyertos. Pagdating sa bagay na iyon, eh normal naman ako.

Pero wag kayo! Sabi nila mas creative daw ang mga left-handed. Mas marami raw ideya. Hehehe ;)

Back 2 Skul

Labis-labis kong hinahanap ang kahalagahan at kasiyahan ng pag-aaral ng buhay estudyante. Ngayon kasing nagtratrabaho na ako, parang wala nang maikutan ang buhay kundi trabaho, trabaho, trabaho. Pero, nasa sa iyo rin naman kung hahayaan mong umikot ang lahat doon.

Pero kahit na. Mas malaya pa din ang pakiramdam kahit saan mang eksklusibong paaralan ang iyong pasukan. Kahit ang nagpapatakbo pa ay mga mahihigpit na madre o pari, wala pa ring tatalo sa pagharap sa isang blackboard o whiteboard, paggawa o pagkopya ng assignment, paghahanda sa isang class presentation, pagtula sa harap ng mga tulalang kaklase, pagtulog sa isang nakakaantok na subject, pagka-kaba kapag may graded recitation o di kaya'y pagkatakot mapag-initan ng terror titser. pag-cutting classes at kung anu-ano pang kabulastugan at racket.

Masaya ang buhay estudyante. Kahit papaano kasi, natatakpan at di napapansin ang sinasabi nating "real world". Alam kong di maganda at hindi nakabubuti, pero sa tingin ko, sa loob ng eskuwelahan nagkakaroon ng tunay na kalayaan. Oo masyadong ideyal, ngunit ang bawat isa sa atin ay may karapatan maging malaya. Malaya tayong nakakagalaw, malaya tayong nakakapili ng kaibigan, malaya tayong pumasok o di pumasok, malaya tayong kumain kahit saan. Hawak natin ang oras. Di nalang basta nakatali sa isang papel na nagsasabing hanggang kailan ka mabibigyan ng seguridad sa isang kumpanya.

Ewan ko sa iba. Basta ako, kahit marami akong hindi nagawa noong ako'y estudyante pa, pakiramdam ko nabigyan ako ng panahon, sitwasyon at ng mga taong aking nakaharap ng kalayaan.

Right here and now, I am already thinking what will happen if Rain comes? I was telling to my friend, will I set up a tent outside the hotel grounds and flash a poster/banner "Ji-Hoon, Kyolon kaja!" (Ji-Hoon, Let's get married) Haha! Will he show up in noontime variety shows or lame comedy sitcoms like Lagot ka, isusumbong kita? Will he be interviewed by Mel and Joey? Will he appear in S-Files? Will he do a station plugging? Will he sing in Sis or SOP? I was assuming all the shows in GMA because Full House is shown in the channel. Plus, Sang-doo will be aired soon (although with a different title). But wait, this is the Philippines! The word "sulutan" is inevitable. I can clearly remember the F4 Fever days. Didn't GMA pull in some Taiwanese/F4-related dramas, too? The Poor Prince, Love Storm, to name a few.

Am I just paranoid
Or am I stoned?

 

It's times like these, you learn to live again
It's times like these, you give and give again
It's times like these, you learn to love again
It's times like these, time and time again

-Foo Fighter's Times Like These-


People might just get all fed up for always seeing lyrics of unwanted songs in my blog for the nth time. And a lot of them can't relate to what I've been posting here. I guess I'm trying too hard to dig for answers from a lot of people about what to do, what I'm supposed to do, what's the right and the safe thing to do that I end up trying to take answers from these songs. There was a famous saying, "After silence that which comes nearest to expressing the inexpressible is music." Music can be associated to poetry, too. Didn't Vicente Huidobro said that poetry should be a key to a thousand doors? But still I want a direct answer, a direct help. I hope there are people or a person (like a teacher) who can give a 411 of what enlightenment, sanity and equanimity are all about. If there was or is such course, I would die to enroll in it.

I am too much preoccupied. (Oops! wrong word, I think it is too benign) I'll use BOTHERED. I am too bothered by all of the confusion the world is offering me in a very deceptive silver platter.

Anyway, I was just enthralled with the trivial but really funny jokes on Bulagaan today. I was watching and laughing my heart out in the bus. There was this part when Jose and his other bald contemporary parodied Bamboo when he declared his identity as "Wang-Bu-Wang" singing the popularized, radio-friendly "Hallelujah". It was really hilarious. I guess from this day on, it might be part of my routine to make sure I get to watch Bulagaan on Eat Bulaga. How I wish all the buses have TV sets tuned in to GMA at 12 noon.

Okay, what's the relevance of all of these? If I were another person, I would've told myself to enroll in an English101 course on having coherent ideas and not being too deviant on my topic. 

The songs, the entry title, the 101 subject, the words, the pace, the flow, etc. Just take it symbolically. This is how my mind works at the moment.

Hoy, Buwang ako! May agimat ang utak ko! Hoy Buwang ako! Woh, oh... ooh... :)

On a magazine, what the hell does it mean?

I'm a travelling man, straight from the can
I'm a thousand miles away
From my number one fan
My folks are getting tight, won't let me out
At night, you can't avoid the complications
When there's no reason at all.

Naalala ko tuloy ang mga kaawa-awang pusang aming pinaglaruan sa laboratoryo para sa klase naming tinawag na Comparative Anatomy. Bakit pusa? Kasi mas malapit daw ito at madaling maihambing sa anatomiya ng tao. Ang mga walang malay na pusa ay basta-basta na lang nakatambak sa mga freezer. Patong-patong sila dun. Nag-aantay ng estudyanteng maglalaro at mangangailangan. Nag-aantay silang mapansin at mapag-aralan. Bakit nung nabubuhay pa sila, itinuturing lang silang mga palaboy sa lansangan o di kaya'y palamuti sa mga kabahayan? Binubugaw kapag ang mga platong ating pinagkainan ay hihimurin, binabasa kapag paharang-harang sa ating daan.

Pinapahalagahan lang ba sila kapag sila'y matigas na para eksperimentuhan? Ang tao nga naman. Nakikita lang ang kahalagahan ng isang nilalang kapag ito ay patay na. Di ba magandang eksena ang mga libing? Doon lang tayo nagigising na may silbi pala ang nawala, na mahal natin ang pumanaw.

Simula akong natuwa sa mga pusa nung malaman kong sila'y kinahihiligan ng aking matalik na kaibigan. Kaklase ko rin siya. Nag-aampon siya ng mga pusang ligaw o mga pusakal. Naiinggit ako sa kaniya dahil kaya niyang umako ng responsibilidad kahit di naman pinipilit o ino-obligahan. Nakakalungkot lang isipin na kung bakit ang mga taong katulad niya ay kailangang masaksihan at maranasan ang di-makatarungang pagtrato at pag-alipusta sa mga pusa. Kung di naman niya yun gagawin, paano siya papasa sa kolehiyo?

Ano nga naman ang silbi ng mga pusa para di pabayaan? Mas magkakasilbi pa sila kapag patay na. Mas makakatulong pa sila sa daigdig ng siyensiya. Kaya hayaan nalang natin silang tumawid kung saan-saan. Kahit bawal pa ang jaywalking. Hayaan natin silang maglakad ng maglakad nang makarami ang mga freezer na nag-aantay sa kanilang katawan.

==============================


New Review : Foo Fighters' In Your Honor

Nakikita kong karamihan sa mga tao ngayon ay parang mga manikang de-susi na isang direksyon ang pinupuntahan. Karamihan sa atin ay basta kilos na lang ng kilos nang di alam ang kadahilanan. Kaya nga maraming mga "workaholic" ang nananatiling walang pakialam sa pag-ibig at sa iba pang bagay. Wala nang panahong isipin ang puso dahil napusuan nang mag-isip na lang. Ang masama pa nito'y, ang mga naiisip ay pansarili lamang. Ilan ba sa atin ang pinapahalagahan ang bawat bagay o pangyayari sa ating buhay? Ang buhay natin ay nababase na lang sa kalendaryo. Dahil ika-25 ng Disyembre, kailangang magkaroon ng salu-salo at magluto ng iba't-ibang putahe para sa hapag-kainan. Dahil a-uno ng Enero ay kinakailangang magsaya, magpaputok, tumalon, mag-ingay at salubungin ang bagong taon. Bakit mayroon pa ring naka-handa o naka-programang emosyon para sa bawat patak ng mga araw at buwan sa kalendaryo? Di ba maaaring maging Pasko sa araw ng mga Puso? Di ko ba maaaring regaluhan ang kaibigan kahit hindi niya kaarawan? Kinakailangan bang ipagdiwang ang mga araw ng Kagitingan, araw ng mga bayani kung sa mga araw na ito naman ay nagpapahinga at nagpapasarap lang ang karamihan?

Bakit ba ang mga tao'y ganun na lamang ang takot sa pagbabago? Bakit nakakatakot lumihis sa kinagisnan at kinasanayan? Tulad na lang ng araw-araw na pagsakay sa pareho-parehong sasakyan na pare-pareho ang dinaraanan. Nasubukan na ba nating umisip ng panibago o alternatibong daan? Mahirap mangapa. Lalo na sa dilim. Kaya siguro mas nakakabuti kung mananatili na lamang sa liwanag. Sino ba naman ang gustong mawala?

Di kaya sa sobrang seguridad at sa sobrang kaligtasan ay lalo tayong mawala sa kawalan? Di kaya isang araw sa ating buhay, bigla na lang tayong mawala at magwala?

... He, who needs a brief justification for the analogical necessity of modern man's existential dilemma in an answering machine.

... The Camel junkie, who was fired for the 12th time for stealing Snickers from a Newsstand.

... The prosaic, who kind of got this arcane glimpse of the universe. The best thing he can think of is having a planet of regret, sitting on his shoulders.

... The unwaged guy who thinks that yuppiehead cheeseballs are the reasons why Cliffnotes were invented.

I can't stand not to silently laugh at how Ethan Hawke as Troy Dyer, dropped these lines like bombs as I watched the movie for the nth time.

He's not your ordinary 'I am cool, I got laid, I hook with a lotta chicks, I play guitar in a band, I smoke and don myself with a trashy look, I am a reckless, cussmouthed dude.'  He renders the painful truth (just like the title of the movie itself). I believe that there is conformity in non-conformity (for a lot of people who claim, they are different because they don't conform). But Troy's character epitomizes recklessness with care, certainty with doubt, calm with panic.

Anyway, why am I doing an in-depth analysis (duh?!) of a movie from a decade ago? Perhaps, I'm just feeling nostalgic amidst the confusion going on: whether it's the paranoia of a dissolving country or the swelling 'to be or not to be' question in my life.

Speaking of my life, career-wise, I can relate to the lines said by Ethan Hawke in the movie, when he was questioned by Lelaine (Winona Ryder) on his jobless pursuit.

"You want me to have a job in the life for the next 20 years until I'm granted leave with my gold-plated watch and my balls full of tumor because I surrendered to the one thing that means sh*t to me. Well honey, you can just exhale coz it's not gonna happen, not in this life."

What better way to say "Thank you very much, I want to live on my own" to the world crumbling down upon you.

To end this entry, since I'm now living in Troy's world, I'll do make a list of the details I take pleasure in. In the movie he said, "My dad used to say that the answers are all in here (points to the insides of a seashell). It is empty. Random lottery of meaningless tragedy in a series of newer escapes. So, I take pleasure in the details: Quarter Pounder with Cheese, the sky 10 minutes before the rain, etc."

Here's my short but growing list:

1. Tangled strands of hair in a comb or hairbrush.
2. A cap too small for the head.
3. Dint on canned drinks in supermarkets and convenience stores.
4. 3 minutes that transpires to cook instant noodles.
5. My 50 cents change from the jeepney driver.